เขียนแผ่นดิน (หนังสือหมดแล้วค่ะ)

รวบรวมบทความคัดสรรจากคอลัมน์ คนปลายซอย หนังสือพิมพ์ ไทยโพสต์


มีอยู่ครั้งหนึ่ง ที่พวกเด็กๆ ในแวดวงนักข่าวติดตามผมไปเจอกับ ‘พี่โรจน์’ และเกิดการแลกเปลี่ยนความคิดความเห็นในเรื่องกรรมวิธีในการเขียนหนังสือของผู้คนในแวดวงหนังสือพิมพ์ โดยเฉพาะผู้ที่เรียกๆ กันว่า ‘คอลัมนิสต์’ ทั้งหลาย จำได้ว่า ‘พี่โรจน์’ ได้ให้คำแนะนำกับพวกเด็กๆ (และอาจจะรวมทั้งตัวผมด้วย) ในฐานะ ‘ผู้ใหญ่’ หรือผู้ที่เคยผ่านประสบการณ์ทำนองนี้มานานเต็มทีว่า...เวลาเขียนหนังสือนั้น ให้เขียนอย่างที่ตัวเองอยากจะพูดอะไรออกมา หรือให้เขียนอย่างที่ใจคิดนั่นแหละ ไม่ควรจะไป ‘ดัดจริต’ หรือ ‘ปรุงแต่ง’ ถ้อยคำภาษาอะไรต่างๆ ให้มันวิจิตรพิสดารกันเกินไปนัก หรือไม่ควรจะไปคิดว่า ‘ความเป็นนักเขียน’ นั้นเป็นอะไรที่ผิดแผกแตกต่างไปจาก ‘ปุถุชนคนธรรมดา’

ซึ่งดูเหมือนว่า ตัวของ ‘พี่โรจน์’ เอง ก็คงจะยึดหลักท่ว่านี้ในการเขียนคอลัมน์ประจำภายใต้นามปากกา ‘เปลว สีเงิน’ มาโดยตลอดเช่นกัน ข้อเขียนต่างๆ ของ ‘เปลว สีเงิน’ จึงมักสะท้อนให้เห็นท่วงทำนองลีลาในลักษณะที่ว่าค่อนข้างชัดเจน ไม่ว่าจะเป็นการใช้ภาษาในแบบเรียบๆ ง่ายๆ ไม่ได้วิลิศมาหราแบบประเภทนักเขียนนวนิยาย เรื่องสั้น วรรณกรรม ที่มุ่งก่อให้เกิดความกินใจ ความสะเทือนอารมณ์กับผู้อ่านกันเป็นหลัก ไม่ได้โอ่อ่าอลังการแบบพวกนักวิชาการที่มักจะทำให้ ‘เรื่องง่ายๆ’ กลายเป็น ‘เรื่องยากๆ’ ได้เสมอๆ และก็ไม่ได้ซับซ้อนสวิงสวายเพื่ออวดโชว์ประสบการณ์ความรู้ความลุ่มลึกของตัวเองแบบพวกนักวิเคราะห์หรือผู้เชี่ยวชาญที่มักพยายามแสดงออกถึงภูมิรู้ในศาสตร์สาขาใดสาขาหนึ่งกันเป็นการเฉพาะ

- ชัชรินทร์ ไชยวัฒน์ -