ที่เกิดเหตุ (หนังสือหมดแล้วค่ะ)

ที่เกิดเหตุ: บันทึก 1 ปี ในพื้นที่ 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้

จากวันปล้นปืน 4 มกราคม 2547 จนถึงสิ้นเดือนมกราคม 2550

ไม่น่าเชื่อว่าระยะเวลาเพียง 3 ปี จะมีผู้เสียชีวิตจากเหตุการณ์ความไม่สงบใน 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้แล้วทั้งสิ้น 2,030 ศพ

ทั้งที่เสียงสวดยังกึกก้องทั่วทุกมัสยิด

ทั้งที่ท้องทะเลยังเปล่งประกายสีเขียวมรกต

ทว่าทุกเช้า ข่าวความตายรายวันถูกรายงานอย่างต่อเนื่อง

และไม่มีทีท่าว่าจะถูกเยียวยา

ป้ายใบปลิว 'แผ่นดินนี้ของกู' ลอยร่วงลงปักกลางใจใครหลายคน

กระแสการแบ่งแยกดินแดนรุนแรงขึ้นตลอดเวลา

สงครามศาสนาก่อตัวอย่างเป็นรูปธรรม

ไทยพุทธเริ่มละทิ้งบ้าน เพราะทนอยู่ไม่ได้

ไทยมุสลิมแห่ศพประท้วงรัฐ คัดค้านว่า 'ตำรวจฆ่ามั่ว'

แพะในร่างคนเพิ่มปริมาณประชากรรวดเร็วกว่าแพะจริงๆ

บางคืน คมมีดคุกคามเข้าไปฟันคอพระถึงในวัด

บางวัน กระสุนปืนพุ่งเข้าตัดขั้วหัวใจโต๊ะอิหม่าม

ทั้งที่เสียงสวดจากสองศาสนายังสอดประสาน

ทั้งที่เสื้อผ้า ชุดคลุมกายบุรุษสตรีงดงาม สงบ

มาลัยดอกมะลิในมือผู้เฒ่ามุสลิมหอมจรรโลงใจ

โรตีและข้าวยำยังน่ากิน ใบหน้าเด็กหญิงชายคงความน่ารัก

ทว่าโรงเรียนนับร้อยแห่งประกาศปิดการเรียนการสอนกลางเทอม

ปิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า


ครูกลายเป็นเป้าคนสำคัญ

ทหารถูกลอบวางระเบิด

ชาวบ้านถูกจ่อยิง เผา ตัดคอ ฯลฯ

ประชาชนคนธรรมดาถูกพิพากษาว่าเป็นโจรใต้

ต้นยางและพื้นที่สีเขียวชุ่มชื่นหัวใจกลับกลายเป็นสีแดง

ทั้งสิ้นทั้งปวง เราคิดเอาเองได้จริงหรือว่าอะไรคือรากเหง้าปัญหา

ทั้งสิ้นทั้งปวง เราคิดเอาเองได้จริงหรือว่าจะแก้ไขจัดการอย่างไร

ถ้าไม่ได้ลงไปศึกษาเรียนรู้ ณ ที่เกิดเหตุ